A votación no blog é unha enquisa, non da o resultado final das nominacións. La votación en el blog tiene el sentido de una encuesta, no es el resultado final de las nominaciones.

A idea da votación sempre foi e segue sendo soamente visibilizar ás nominadas!!
A "gañadora" (cuhna planta) resulta da suma de votos, así:                                                                                                                                                   Ao fin de garantir a calidade da elección das mulleres nominadas, os votos se computarán da seguinte maneira: 1- Herbas de Prata participará cun voto. 2- Cada unha das mulleres recoñecidas nas edicións anteriores terán dereito a dar un voto. 3- Un voto do resultado da enquisa aberta na páxina de Herbas de Prata (o blog).                                                                                     
 La idea de la votación siempre fue y sigue siendo solamente visibilizar a las nominadas!!                   La ganadora (con una planta) resulta de  la suma de votos, así:                                                                 Con el fin de garantizar la calidad de la elección de las mujeres nominadas, los votos se computarán de la siguiente manera: 1- Herbas de Prata partiicpará con un voto. 2- Cada una de las mujeres reconocidad en las ediciones anteriores tendrán derecho a dar su voto. 3- Un voto del resultado de la encuesta abierta en la página de Herbas de Prata (el blog).                                                                                 

Xa están as nominadas 2015: a votar!!!

Mención "Rosalía":

*Aída B. de Sartis: Integrante de la Agrupación Madres de Plaza de Mayo, Línea Fundadora. Desde hace muchos años es la encargada del archivo de dicha organización. Aída es hija de gallegos y nunca olvidó sus raíces, recuerda siempre que en su casa se reunía la comun idad gallega y la familia disfrutando del "cocido gallego" que hacía su madre, compartiendo con sus hijos ese amor a Galicia y a su cultura.
*Cristina Reges: Lic en Psicopedagogía. Diplomada y Maestranda en Estudios de Género. Fue iniciadora y coordinadora del Programa Todas destinado a mujeres migrantes, en la Dirección de la Mujer del Gob. Ciudad de Bs.As, Actualmente coordina el Observatorio deEquidad de Género. Consultora de Género en Unicef. Entre otros eventos, organizó Ciclos "Historias de Mujeres y Mujeres en la Historia" donde las gallegas emigrantes tenían un destacado lugar. Cristina es hija de gallegos y una gran defensora de la cultura gallega así como de la autonomía de las gallegas y de las mujeres en general.
*Sylvia Pulpeiro: Lic en Ciencias de la educación. Ha publicado varios libros de su especialidad y es asesora institucional del Colegio Santiago Apóstol. En colaboración con Pablo Rodríguez tiene en prensa el libro "Eliseo Pulpeiro, las letras gallegas entre dos riberas" en homenaje a su padre, el periodista gallego Eliseo Pulpeiro. Sylvia se siente honradísima de ser considerada mujer gallega pues se siente, de verdad, como con dos ciudadanías.
*Luna María: Compositora, autora e intérprete, nació en Cádiz siendo hija de madre andaluza y padre gallego. Su  amor a Galicia lo lleva allá cuando viaja como por Buenos Aires, esté donde esté regando sus canciones, de las que es autora. Ha grabado un sentido CD "Lonxe de ti", en gallego, idioma que habla a la perfección. Es representante de cultura de Casa de Ourense y Fundación San Roque. Participó en el Buenos Aires celebra a Galicia  donde además de cocinar paella, cantó, tocó la gaita y el acordeón.

Mención "Virxinia":

*Doris Seco Cela: Nació en Bs.As en una familia de fuerte tradición galleguista. Doris integró Mocedades Galleguistas y AGUEA asistiendo allí a clases de gallego impartidas por Eduardo Blanco Amor. En la Asociación Fillos de Galegos participó en defensa del idioma gallego. Como integrante de la Agrupación Breogan fue gran defensora del Centro gallego. Integró el Conjunto Artístico Gallego Breogan, junto a Clotilde Tacholas y Pilar Jeremías donde conformaron un  inolvidable trío cantando canciones de Emilio Pita. Fue, además, gran amiga de Virgnia Pereira de Castelao.
*Mirta Gosende Faraldo: Integrante de la Sociedad de Outes, fue y es la continuadora de la obra de su padre, socio fundador de la misma. Estudió gallego, aprobando el CELGA 3. Como cantareira integra el Grupo Mouchos e Coruxas. Desde su propia familia continúa el legado en defensa de la cultura gallega, transmitiéndosela a sus hijos.
*Emilia Otero Gómez (Miluca): Esta inmigrante, luchadora en la vida, supo hacerse tiempo siempre para brindarse a atender emocionalmente  a los enfermos internos en el Centro gallego, acercándoles sus lecturas en gallego. Siempre hablaba en gallego y, como en su trabajo no lo podía hacer, fue dejando ese precioso y preciado idioma para ocasiones "donde aparecía mi auténtica personalidad" y surgían los sentimientos profundos. Estudió para maestra, que era su sueño. Y ahora ya jubilada, disfruta "da nosa fala". Se anotó en un curso de Cuenta Cuentos en el Centro Cultural Ricardo Rojas e inscribiéndose, luego, en el voluntariado del Centro Gallego brinda asistencia a los enfermos más necesitados con lecturas y compañía. Fue alumna del Prof. Brandeiro en las clases dictadas en Asociación Outes.
*Isabel Agustina Cid: Hija de gallegos. Cantó en la Coral Rosalía de Castro, dirigida por el maestro Cesáreo Rodríguez. Fundadora de Lembranzas da Terra. Coreuta en Lembranzas de Cambados y en el Coro del Centro Galicia. Integró el primer Grupo de Gaiteras de América. Actualmente es Secretaria de Actas del Cento Lalín y activa participante de la agrupación O Terzo da Fala.
*Josefina Alvarez: Gallega emigrada en su adolescencia. Partícipe activa en Movimientos Galleguistas. Cantareira en Xeito Novo. Formó una hermosa familia incorporando a su esposo en las actividades culturales y fomentando en sus hijos, la pertenencia a la galleguidad.
*Herminia Pazos: Abogada. Se crió en un hogar gallego y lo transmite. Estudió Lengua y Cultura gallega con el Prof Lozano. Integra, desde hace 10 años, el Coro de la Asociación Residentes de Vigo. Siente un profundo amor por Galicia, su tierra, su cultura y sus costumbres.

Buscamos dúas sobranceiras.

Coma todos os anos, a colectividade galega volve salientar o traballo das súas mulleres na emigración. Ti as coñeces e sabes que levan unha vida de esforzo e de mérito: fálanos dalgunha delas, cóntanos a súa vida, comparte con nós a súa historia. Agardamos saber delas neste enderezo:

herbasdeprata@gmail.com

 (Bos Aires, 12 de febreiro)                                          – O colectivo de galegas na emigración Herbas de Prata conmemorará o Día Internacional da Muller e, como cada ano, repetirán a homenaxe a dúas mulleres sobranceiras e recoñecidas pola colectividade galega en Bos Aires. Eses dous nomes xurdirán da escolla de todos e todas os que queiran participar, a partir dun sistema de votación. Por iso, Herbas de Prata ven de abrir a postulación a todas as persoas que queiran suxerir candidatas ao seu enderezo electrónico herbasdeprata@gmail.com

 Herbas de Prata mantén a tradición de recoñecer cada ano a dúas mulleres como xeito de botar luz sobre esas galegas que na súa vida visible ou privada  colaboraron e garantiron a pervivenza da cultura galega na Arxentina. "Non queremos falar de premios porque nós buscamos só destacar e agradecer", explican. E engaden: "O que desexamos é que a coletividade pense, lembre, saliente a esas mulleres para darlles visibilidade".

Para iso, volverán a entregar a distinción Rosalía (que simbolizan cunha roseira para a homenaxeada) para agradecer a esas mulleres que levan unha vida de loita pública nalgunha causa nobre.

Por outra banda, tamén entregarán o recoñecemento bautizado Virxinia Pereira (representado por unha cameleira para a muller que o leve) para facer público o traballo anónimo desas galegas que co seu labor privado, contribuíron ao desenvolvemento das súas familias e souberon sementar neles o amor e o respecto pola súa orixe galega.

As homenaxeadas das pasadas edicións foron:

Ano	Distinción Rosalía	Distinción Virxinia
2007	Dionisia López Amado	María Rosa Iglesias
2008	Maruxa Boga	Isabel Varela    Lola Fernández
2009	Stella Maris Latorre	Eladina Figueroa Boga
2010	María Rosa Lojo Graciela Pereira	María del Carmen Araujo Baliñas                                                   Elvira Bermudez
2011	Débora Campos Clotilde Iglesias   Maite Michelon	Nilda Pallares Gómez                                                                Carmen Miñones de Ameijeiras
2012	Andrea Cobas Carral	Carmen Román
2013	Antonia Luna	Irene Vázquez Sánchez
2014	Josefina García Noia	Beatriz Lagoa Veiga

   

Ao fin de garantir a calidade da elección das mulleres nominadas, os votos se computarán da seguinte maneira: 1- Herbas de Prata participará cun voto. 2- Cada unha das mulleres recoñecidas nas edicións anteriores terán dereito a dar un voto. 3- Un voto do resultado da enquisa aberta na páxina de Herbas de Prata (o blog).

Calquera pode achegar ata o martes día 24 de febreiro o nome de galegas na Arxentina para os dous homenaxes con só mandar un correo ao enderezo herbasdeprata@gmail.com cunha breve explicación dos motivos desa proposta. Eses nomes poderán ser votados públicamente no blog de Herbas de Prata http://www.herbasdeprata.blogspot.com/ dende o mércores 25 de febreiro ata o mércores 4 de marzo ás 18 horas.

Bó 2015 para todas e todos!

Obradoiro "Cousas de Mulleres " no Centro Lalín, Agolada e Silleda, o sábado 22/11/14.

Desta, "Violencia de xénero": A violencia de xénero é unha relación a-simétrica de poder. As nosas subxetividades e as dos homes construíronse nuhna cultura patriarcal. Partindo das ideas de cada unha de nós, d´alghuns exemplos coñecidos, opinamos, debatimos e, nuhna reflexion final nos subgrupos, logo duhna escena teatral, tentamos darlle a volta ao tema. Pechamos cos versos de  "O poema de Lucía" de Kiko Neves.
Agradecementos especiais: a Cristina Reges pola súa achega dende a perspectiva de xénero, e a Delfina Blanco pola obra de teatro da súa autoría. E grazas a todas pola activa participación!!

En "A Fondo" de "Sermos Galiza", Débora Campos fala das comunidades galegas emigradas. - Outubro 2014.

"Busquei achegar o lado B das comunidades galegas emigradas"

Débora Campos é activa cidadá da Galiza exterior. Xornalista, membro da RAG e presidenta da Asociación Internacional de Estudos Galegos, cociña dende Bos Aires o A Fondo desta semana.

Campos é filla da emigración. Nacida en Bos Aires, de nai e pai galegos, coñece de primeira man a vivencia do país ao lonxe. Nela abonda o A Fondo desta semana. O caderno de análise de Sermos Galiza, nesta entrega dedicado ás comunidades galegas no exterior, chegará a quinta feira aos quiosques do país, conxuntamente co número 120 do semanario.

-Comunidades galegas emigradas é un tema abondo amplo. Como decidiches concretalo na coordenación deste A Fondo?

-Dalgunha maneira busquei achegar o lado B desas comunidades galegas emigradas. Saír do estereotipo. Toda a Galiza sabe qué é o Centro Galego de Bos Aires, pero moitos galegos descoñecen o traballo extraordinario que fai o Instituto Santiago Apóstol polo ensino en galego na diáspora. Velaquí o punto de vista.

-Será un A Fondo para desmontar tópicos, para coñecer novas caras da emigración…

-Esa foi a intención, cando menos. As comunidades galegas perviven no mundo, pero tamén agroman outras maneiras da emigración, outras maneiras de ser cidadáns galegos fóra da Galiza.

-Que persoas colaboraráhn neste suplemento? Por que pensaches nelas?

-Poderedes ler dúas historias da emigración máis recente: unha que chega á Galiza, a do escritor Eduardo Estévez, e outra que sae da Galiza, a do escritor Francisco Castiñeira. Dúas historias de vida, cunha profesión en común, pero camiños opostos (ou non tanto?). Logo, os alumnos e as alumnas do A Fondo quinto ano de bacharelato da única escola galega oficial fóra da Península, o Instituto Santiago Apóstol, contarán por que están formándose en galego na cidade de Bos Aires. Dende os Estados Unidos, o profesor Gabriel Rei-Doval, un dos grandes impulsores do galego nese país, dá conta dunha operación académica moi audaz: a visibilización dos estudos galegos como disciplina científica na maior potencia do mundo. E, para pechar, a especialista Micaela Fernández Darriba bota unha ollada á emigración en clave feminina. Porque pasan os anos, pasan as xeracións e as mulleres seguimos sendo as que fomos.

GALEGAS EMIGRADAS

-É, a das mulleres emigrantes, unha historia aínda por coñecer?

-É unha historia por coñecer. O traballo de Micaela Fernández Darriba leva anos percorrendo esas historias anónimas, tanto como fai o colectivo de galegas emigradasHerbas de Prata por traballar con elas na autoestima e na visibilización das problemáticas que lles son propias. Non chega unha edición de A Fondo, tristemente, para mirar un universo tan enorme.

-Que supón, hoxe en día, ser muller e emigrante?

-Que supón, hoxe en día, ser muller e emigrante?

-Supón ser invisíbel para as narracións canónicas sobre o tema. Supón o mesmo que ser muller e traballadora, ou muller e ilegal, ou muller e científica: traballar o duplo para que che paguen o mesmo que aos teus compañeiros; postergar calquera proxecto familiar porque as empresas non son moi sensíbeis a estes desexos persoais; e supón, como ben di Micaela Fernández Darriba, ser unha trapecista sen rede.

EMIGRACIÓN E ESCRITA

-Francisco Castiñeira fala dende a súa experiencia de escritor e emigrante. É este un binomio con características específicas?

-O que fai especial a historia de Francisco Castiñeira é que el escolleu funcionar como escritor dentro do sistema literario galego vivindo en Alemaña. Esas maneiras da pertenza, da cidadanía, son sempre desafiantes porque os Estados non son tan flexíbeis e aínda pensan as nacionalidades e os dereitos en función de relacións que xa non existen. Por outra banda, a historia de Francisco Castiñeira funciona en diálogo coa do escritor Eduardo Estévez, que fixo un camiño oposto: de América Latina á Galiza, do castelán ao galego. Porque tamén él é un poeta galego, pero porque si, porque lles gusta, porque lles peta e queren e dálles a gana. 

-Na túa opinión, que achega a escrita dende a emigración á literatura galega?

-Achega a certeza de que a Galiza é moito máis cun recanto da península Ibérica. Galiza é un pobo espallado no mundo. Un pobo que escribe, que fai música, que ten empresas e fai negocios. O día que o goberno galego se decate dese potencial, outro galo cantará para todos vós e todos nós.

-Eduardo Estévez fálanos dunha emigración de ida e volta ao longo do tempo, cando el emigrou á Galiza da que proviña a súa familia. Por que decidiches abordar esta realidade no A Fondo?

- Sobre todo porque a emigración é moito máis doada hoxe e moito máis flexible. É dura coma sempre foi. É unha merda porque quen marcha faino porque non atopa o que necesita na súa terra. Pero as maneiras da cidadanía son hoxe moitas e moi interesantes. E falo da cidadanía pero tamén das profesións e dos lazos familiares.

FACER HOXE AS AMÉRICAS

-Foi esta unha situación que se deu a coñecer sobre todo nos anos do boom económico en España e do "corralito" en Arxentina. Segue a producirse?

-Prodúcese á inversa. Vemos chegar cada semana mozos e mozas españois que desembarcan en América Latina cunha formación profesional que os seus devanceiros nin imaxinarían daquela e coa mesma necesidade dun futuro. As crises, cada vez máis, son un magnífico negocio que uns fan hoxe alá, mañá aquí, para que os ricos sexan máis ricos e os pobres máis pobres. Unha crise non é outra cousa que unha extraordinaria transferencia de riqueza dunhas mans ás outras. E aí andamos os galegos hoxe e os latinoamericanos onte: dun sitio para outro, vítimas deses sementadores de tempestades e os seus operadores políticos.

-Que motivou a escolla de Vítor Freixanes como entrevistado neste A Fondo?

-Víctor Freixanes e o equipo da Editorial Galaxia están levando adiante unha verdadeira cruzada. Na metade da crise, sen débedas nin grandes ocos financieiros, saen ao mundo a capitalizar esa presenza galega, sementada en décadas e décadas de emigración polo mundo adiante. O selo Mar Maior, que xa foi presentado en Bruxelas e en Madrid e que vai dar os seus primeiros pasos nos vindeiros meses na Arxentina, é unha aposta por interpelar aos lectores do mundo dende a nosa célula de universalidade que é a Galiza. Aos lectores galegos ofreceranos a posibilidade de mercar libros en galego a través dunha plataforma dixital. E aos lectores arxentinos, ou madrileños ou belgas, achegaralles na súa lingua o mellor dos escritores galegos.

-Que supón unha iniciativa como a que promove Gabriel Rei Doval en Estados Unidos, o proxecto académico de creación dun MLA sobre Literatura, lingua e Cultura Galega nos Estados Unidos?

-Supón, nin máis nin menos, que existir como tema, como desafío, como interese no corazón do sistema científico mundial. Fai máis polo futuro e a visibilización da Galiza Rei Doval co seu proxecto académico de creación dun MLA Galician Language, Literature and Culture Forum, que calquera político que asina un acordo no exterior que logo ninguén lembrará. Porque aí estase sementando futuras investigacións, futuros papers, futuros galicianistas que miran o que temos con admiración e interese. Ben o di mellor ca min: “Galicia, coidamos, debe adquirir entidade de seu e ofrecer por si mesma e sen peaxes externas unha contribución relevante ós debates culturais, literarios e lingüísticos neste subcontinente norteamericano que lidera tantos ámbitos no mundo académico internacional”.

En "A Fondo" de "Sermos Galiza", a nosa benquerida Débora Campos fala das comunidades galegas emigradas.

http://www.sermosgaliza.gal/articulo/comunidade-sermos/busquei-achegar-lado-b-das-comunidades-galegas-emigradas/20141027132117031771.html

Obradoiro "Cousas de Mulleres", sábado 23/8/14 no Centro Lalín.

Dende a nosa memoria, dende as nosas raíces, compartimos lembranzas e todo pobóuse de aromas, sabores, voces, imáxenes, paisaxes, e cantos...

Obradoiro "Cousas de Mulleres"

Domingo galego en Bos Aires: 11/5/14

Chovía miudiño na cidade...alghunas das herbas xantaron xuntas e logo, no bar "Nucha", reuníronse con outros galegos e galegas de Bos Aires nun encontro encantador co músico Roi Casal. Unha tarde inesquecible!